Αξιότιμες κυρίες, αξιότιμοι κύριοι,
Ήρθα σήμερα να σας συναντήσω στην Αθήνα, διότι έχω την αίσθηση ότι εμείς στην Ευρώπη τον τελευταίο καιρό μιλάμε πάρα πολύ για την Ελλάδα και ελάχιστα με τους Έλληνες.
Στην Ευρώπη πρέπει να ξαναμάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον.
Όποιος θέλει να αλλάξει κάτι, πρέπει πάντοτε να αρχίζει από τον εαυτό του.
Για το λόγο αυτό βρίσκομαι σήμερα μαζί σας. Για την Ελλάδα θα μπορούσα να μιλήσω από οποιοδήποτε μέρος της Ευρώπης. Όμως, εγώ ήθελα να μιλήσω μαζί σας εδώ, στην Αθήνα. Ήθελα να σας εξηγήσω την οπτική γωνία μου. Και ταυτόχρονα θέλω να σας ακούσω, εάν θα θέλατε να μου εκφράσετε τη γνώμη σας. Για το λόγο αυτό βρίσκομαι σήμερα εδώ και μιλώ μπροστά σας.
Στην πραγματικότητα, είχα προγραμματίσει επίσκεψη στην Αθήνα ήδη για την προηγούμενη Δευτέρα· ωστόσο, ύστερα από συμβουλή του προέδρου σας, του κ. Παπούλια, την μετέθεσα για σήμερα. Σε καμιά περίπτωση δεν ήθελα να δώσω την ψευδή εντύπωση ότι στη δύσκολη φάση του σχηματισμού κυβέρνησης θέλησα να αναμιχθώ στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας.
Σε σχέση με την αποτυχημένη προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης και την προκήρυξη νέων εκλογών, πρέπει, εντελώς ειλικρινά, να σας πω ότι αισθάνομαι καταθορυβημένος. Η Ελλάδα βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Ως φίλος της Ελλάδας εύχομαι από την καρδιά μου ο ελληνικός λαός να συνεχίσει να βαδίζει στον ευρωπαϊκό δρόμο. Ποτέ άλλοτε όσο σήμερα δεν ήταν τόσο σημαντικό να συνεχίσουμε εκ του σύνεγγυς τον διάλογο σε κλίμα εμπιστοσύνης, σε μια ειλικρινή προσπάθεια αλληλοκατανόησης.
Πριν από δύο μήνες ήμουν ήδη στην Αθήνα και μίλησα με Ελληνίδες και Έλληνες. Σήμερα βρίσκομαι εδώ ώστε να συνεχίσω αυτές τις συνομιλίες.
Σήμερα το πρωί συζήτησα με συνταξιούχους, των οποίων η σύνταξη περικόπηκε ύστερα από μια ολόκληρη ζωή σκληρής εργασίας· συνταξιούχους που δεν ξέρουν πώς να πληρώσουν το λογαριασμό του ηλεκτρικού από την πενιχρή σύνταξή τους· συνταξιούχους που δεν ξέρουν πώς θα μπορέσουν να συνεχίσουν να στηρίζουν τα παιδιά τους, τα οποία ύστερα από μακρόχρονη ανεργία δεν εισπράττουν πλέον κανένα δημόσιο επίδομα.
Σήμερα συζήτησα με φοιτητές, οι οποίοι διαθέτουν άριστη μόρφωση, είναι πολύγλωσσοι και ανοιχτοί στον κόσμο, και όμως αντικρίζουν το μέλλον με αγωνία, απόγνωση και οργή. Ο λόγος είναι ότι στη χώρα σας ο ένας στους δύο νέους αδυνατεί να βρει δουλειά. Είναι επίσης ότι όταν βρίσκουν δουλειά, ο μισθός είναι τόσο χαμηλός που δεν φτάνει να ζήσουν.
Σήμερα το απόγευμα μίλησα με επιχειρηματίες, για τους οποίους ξέρω ότι αναζητούν με απόγνωση επενδυτές, ξέρω ότι δεν βρίσκουν καμιά τράπεζα να τους δανείζει χρήματα. Επιχειρηματίες που δεν ξέρουν πώς να πληρώσουν τους εργαζομένους τους επόμενους μήνες.
Σήμερα μου διηγήθηκαν για οικογένειες που δεν ξέρουν πώς να βρουν φαγητό για τα παιδιά τους. Μου είπαν για μητέρες, οι οποίες δίνουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα επειδή δεν είναι πια σε θέση να τα συντηρήσουν.
Έλαβα το μήνυμα επειγόντως: ο ελληνικός λαός υποφέρει.
Καταλαβαίνω την απόγνωσή σας.
Καταλαβαίνω την παραίτησή σας.
Καταλαβαίνω την οργή σας.
Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη επιβάλλει να σταθούμε ο ένας πλάι στον άλλον.
Οι Έλληνες πολίτες δεν ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση και όμως επωμίζονται το κύριο βάρος.
Αξιότιμες κυρίες, αξιότιμοι κύριοι,
Τις προηγούμενες ημέρες παρακολούθησα με πολύ μεγάλη προσοχή τον ελληνικό Τύπο. Πρόσεξα ότι συχνά αναφέρεται πως η ΕΕ απειλεί την Ελλάδα με αποπομπή από το ευρώ, ότι η ΕΕ εκβιάζει κυριολεκτικά την Ελλάδα με τη φράση ότι «εάν η Ελλάδα δεν φέρει εις πέρας την πολιτική λιτότητας, τότε θα την πετάξουν έξω».
Για το λόγο αυτό, θέλω εδώ και τώρα να σας το πω όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται:
Η ΕΕ θέλει να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη.
Για το καλό της Ελλάδας· για το καλό της Ευρώπης.
Και ξέρω ότι το 80% του ελληνικού λαού θέλει να μείνει στο ευρώ.
Θα ήταν τώρα για μένα πολύ ευκολότερο να σας πω αυτό που ίσως θα θέλατε πολύ να ακούσετε, ότι τα σκληρά μέτρα λιτότητας δεν είναι απαραίτητα, ότι οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις μπορούν να περιμένουν, ότι όλα θα είναι καλά από αύριο.
Όμως αυτό δεν μπορώ να σας το πω.
Αν σας το έλεγα, θα σας έλεγα ψέματα.
Δεν είναι πάντοτε απλό να είναι κανείς ειλικρινής όταν έχει να θέσει επί τάπητος σκληρές αλήθειες. Όμως στους φίλους είναι που πρέπει να λέει κανείς την αλήθεια. Αυτή είναι μια ιδιαίτερη ευθύνη που έχουμε απέναντι στους φίλους μας.
Η πρώτη σκληρή αλήθεια είναι: τα μέτρα λιτότητας και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι αναπόφευκτα.
Είναι ένας δρόμος οδυνηρός, επειδή οι στερήσεις της λιτότητας γίνονται αμέσως αισθητές, ενώ τους καρπούς των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων τους γευόμαστε αργότερα.
Πρέπει να το αναγνωρίσουμε: το εξαιρετικά υψηλό επίπεδο του χρέους, που φτάνει σε ποσοστό 160% του ΑΕΠ, δεν είναι βιώσιμο. Πρέπει να το παραδεχτούμε: σήμερα η ελληνική οικονομία δεν είναι ανταγωνιστική.
Αυτές είναι σκληρές οικονομικές αλήθειες. Ισχύουν ανεξάρτητα από το αν η Ελλάδα ανήκει στην ΕΕ και στη ζώνη του Ευρώ. Ακόμα και αν η Ελλάδα μέσα σε μια νύχτα έπαυε να ανήκει στην ΕΕ και στη ζώνη του Ευρώ, και πάλι θα ήταν αναγκασμένη να εξοφλήσει χρέη και να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις.
Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί άνθρωποι είναι αρνητικοί απέναντι σε μια γραφειοκρατική δύναμη που δρα στη χώρα σας ως ανώνυμη Τρόικα. Γι’ αυτό και λυπάμαι που έχουν έρθει στην Ελλάδα τόσο λίγοι πολιτικοί από την ΕΕ για να τεκμηριώσουν και να εξηγήσουν τα μέτρα και να καλλιεργήσουν κλίμα εμπιστοσύνης. Η πολιτική πρέπει να έχει ανθρώπινο πρόσωπο, για να μην προκαλεί φόβο. Πρέπει όμως να το πούμε καθαρά: Η Τρόικα της ΕΕ δεν έχει αποικιοκρατικά σχέδια αλλά αντιθέτως εφαρμόζει ένα πρόγραμμα διάσωσης!
Η δεύτερη σκληρή αλήθεια είναι ότι καμιά χώρα της ΕΕ δεν πρόκειται να εγκρίνει την επόμενη δόση του πακέτου βοηθείας 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, εάν η επόμενη ελληνική κυβέρνηση δεν τηρήσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε η προηγούμενη κυβέρνηση. Η Ευρώπη στηρίζεται στην αρχή «pacta sunt servanda», δηλαδή οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται.
Αν κάποιος δεν κρατήσει το λόγο που έδωσε, κανείς δεν θα τον εμπιστεύεται πια. Πρόκειται για την αξιοπιστία της Ελλάδας. Πρόκειται επίσης για την αξιοπιστία της Ευρώπης. Η λεγόμενη ευρωκρίση προκλήθηκε από απώλεια εμπιστοσύνης στη βούληση των κυβερνήσεων της Ζώνης του Ευρώ να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας νομισματικής Ένωσης.
Η ελληνική κυβέρνηση, ως αντιπρόσωπος της χώρας, κατέληξε σε μια συμφωνία με την τρόικα: πρόγραμμα εξυγίανσης με αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια. Εάν θέλει η Ελλάδα να τηρήσει η τρόικα την υπόσχεσή της, και να καταβάλει την επόμενη δόση, την οποία η Ελλάδα χρειάζεται το αργότερο έως τα τέλη Ιουνίου, τότε η Ελλάδα πρέπει και εκείνη να τηρήσει την υπόσχεσή της και να συνεχίσει το πρόγραμμα εξυγίανσης.
Δεν έχω καμιά κατανόηση για όσους δεν πληρώνουν φόρους και βγάζουν τα χρήματά τους έξω από τη χώρα – ένας αληθινός πατριώτης δεν κάνει κάτι τέτοιο, σε μια τέτοια κατάσταση, στη χώρα του και στους συμπολίτες του.
Επαναλαμβάνω λοιπόν την έκκληση στους πλούσιους πολίτες της χώρας, να δώσουν πίσω μερικά από όσα τους έχει δώσει η χώρα.
Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα που υποφέρουν άνθρωποι με τις επιπτώσεις της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης. Τις προηγούμενες βδομάδες βρισκόμουν στην Ισπανία και στην Ιταλία, και συζήτησα εκεί με νέους που δεν βρίσκουν δουλειά, που έχουν εμπλακεί σε ένα φαύλο κύκλο άμισθων περιόδων εξάσκησης, συμβάσεων ορισμένου χρόνου και ανεργίας. Η καλύτερα μορφωμένη γενιά που γνώρισε ποτέ η ήπειρός μας βρίσκεται σε απόγνωση. Το μεγάλο δυναμικό των ανθρώπων αυτών δεν αξιοποιείται. Πρόκειται για πολλές ατομικές τραγωδίες, αλλά και για μια τραγωδία για την ευρωπαϊκή μας κοινωνία. Υπάρχουν κράτη της ΕΕ τα οποία και τα ίδια βρίσκονται σε εξαιρετικά δυσχερή θέση και όμως μένουν πιστά στο καθήκον αλληλεγγύης τους. Βοηθούν την Ελλάδα με δισεκατομμύρια πιστώσεων.
Στην εκλογική μου περιφέρεια, στο Άαχεν, με πλησιάζουν άνθρωποι και μου διηγούνται ότι εξαιτίας της κρίσης είναι πλέον άνεργοι, ότι έχασαν λόγω της κρίσης την ιδιωτική τους σύνταξη, ότι δεν μπορούν πλέον να εξοφλούν το στεγαστικό τους δάνειο. Πρόκειται για κατεστραμμένες ζωές, για σκληρή μοίρα που με αγγίζει βαθειά.
Πισίνες, δημόσια θέατρα, βιβλιοθήκες, ακόμα και σχολεία κλείνουν ή παρέχουν μειωμένες υπηρεσίες, δεν κατασκευάζονται ούτε συντηρούνται δρόμοι, γιατί πρέπει να γίνουν οικονομίες. Αυτό επιδρά άμεσα στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Και οι άνθρωποι αυτοί με ρωτούν: για ποιο λόγο δίνετε όλα αυτά τα χρήματα στην Ελλάδα; Γιατί δεν βοηθάτε εμάς; Γιατί δεν βοηθάτε τη δική μας κοινότητα; Γιατί δεν επενδύετε τα χρήματα αυτά εδώ σε μας; Εμείς στη Γερμανία πραγματοποιήσαμε πρώτοι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις με την «Ατζέντα 2010» γιατί λοιπόν να πρέπει τώρα να πληρώνουμε και για άλλους; Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι εκλογείς μου· έχω ευθύνη απέναντί τους· είμαι υπόλογος απέναντί τους.
Στους ανθρώπους αυτούς, τους ψηφοφόρους μου στον τόπο μου, λέω το εξής: ναι, πρέπει να βοηθήσουμε τον ελληνικό λαό, επειδή εμείς στην Ευρώπη είμαστε μια κοινότητα αλληλεγγύης, στεκόμαστε ο ένας πλάι στον άλλον και μαζί αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα.
Τους λέω ότι δεν βοηθάμε μόνο την Ελλάδα, βοηθάμε όλους μας.
Γιατί εμείς στην Ευρώπη βρισκόμαστε όλοι στο ίδιο πλοίο.
Γιατί μόνο μαζί μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στην καταιγίδα.
Και γιατί ο καθένας πρέπει να αναλάβει το μερίδιο που του αναλογεί· σε αλληλεγγύη και σε ευθύνη. Άλλοι με οικονομική βοήθεια, άλλοι υλοποιώντας μεταρρυθμίσεις.
Η πατρίδα μου, η Γερμανία, παρέχει αυτή τη στιγμή εγγυήσεις ύψους 401 δισεκ. ευρώ στο πλαίσιο του ταμείου διάσωσης. 401 δισεκατομμύρια ευρώ! Είναι περισσότερα από ολόκληρο τον ετήσιο προϋπολογισμό της Γερμανίας.
Η χορήγηση των χρημάτων αυτών πρέπει να εγκριθεί στη γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή από τους βουλευτές. Οι βουλευτές δέχονται τις ίδιες ερωτήσεις από τους εκλογείς τους όπως και εγώ.
Οι ευρωπαϊκοί γειτονικοί σας λαοί καταβάλλουν τις τεράστιες αυτές προσπάθειες για να σας βοηθήσουν. Ας πάρουμε την Εσθονία ή τη Σλοβακία. Εκεί, το κατά κεφαλή εισόδημα είναι σημαντικά χαμηλότερο από αυτό της Ελλάδας. Ωστόσο, οι χώρες αυτές συμμετέχουν στο πρόγραμμα διάσωσης. Δείχνουν πραγματική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Η Ευρώπη στέκεται αλληλέγγυα στο πλευρό σας. Η εμπιστοσύνη βασίζεται στην αξιοπιστία και των δύο εταίρων.
Αν τώρα η επόμενη ελληνική κυβέρνηση δεν τηρήσει υποσχέσεις που έχουν δοθεί, και συμφωνίες που έχουν συναφθεί, θα δοθεί αναπόφευκτα σε πολλούς ανθρώπους στις γειτονικές χώρες η εντύπωση ότι η Ελλάδα δεν κρατάει τον λόγο της!
Πώς λοιπόν να δώσει κανείς βοήθεια με νέα δάνεια; Είναι φυσικό, ο κόσμος να ζητάει πίσω τα χρήματα που έχει δανείσει ή έχει δώσει για εγγύηση.
Αν τώρα γυρίσετε την πλάτη σε εκείνους τους ευρωπαίους πολιτικούς που είχαν δείξει ως τώρα επανειλημμένα την αλληλεγγύη τους στην Ελλάδα, αν απογοητεύσετε εκείνους που ήταν πρόθυμοι να σας υποστηρίξουν με τα χρήματα των φορολογουμένων τους, τότε θα έχετε πλέον να αντιμετωπίσετε στις διαπραγματεύσεις σας όσους βλέπουν μόνο αριθμούς και όχι ανθρώπους.
Γνωρίζω τι έχετε υποφέρει τα τελευταία χρόνια.
Σας καταλαβαίνω όταν διερωτάστε, γιατί θα έπρεπε να σας ανησυχεί η χρεοκοπία του κράτους τη στιγμή που εσείς οι ίδιοι έχετε χάσει τα πάντα και αγωνίζεστε για την επιβίωση.
Τι χειρότερο θα μπορούσε ακόμα να συμβεί;
Αν όμως τώρα εγκαταλείψετε την προσπάθεια, πάνε χαμένα δύο χρόνια λιτότητας, δύο χρόνια οδυνηρών θυσιών.
Αν τώρα εγκαταλείψετε την προσπάθεια, δεν θα καταβληθεί η επόμενη δόση της βοήθειας και αυτό σημαίνει ότι το ελληνικό κράτος δεν θα έχει αύριο χρήματα για να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, και επιδόματα ανεργίας, ούτε για να κρατήσει σε λειτουργία σχολεία και νοσοκομεία.
Όσοι υποστηρίζουν ότι απλώς πρέπει να διακοπεί η αποπληρωμή των δανείων αποκρύπτουν το γεγονός ότι τότε η Ελλάδα δεν θα μπορεί πλέον να δανείζεται ούτε από τράπεζες ούτε από κράτη.
Εκείνοι που λένε ότι δεν αποδέχονται το μνημόνιο αλλά μπορούν ταυτόχρονα να μείνουν στην ευρωζώνη τρέφουν φρούδες ελπίδες. Υπόσχονται ελάφρυνση αλλά στην πραγματικότητα οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή.
Όσοι υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να τηρήσει τις συμφωνίες, απευθύνονται ίσως στο ένστικτό σας. Καταλαβαίνω εκείνους που σκέφτονται τώρα: καλύτερα ένα φρικτό τέλος παρά μια ατέλειωτη φρίκη. Αλλά αυτό το ένστικτο ξεγελάει.
Όσοι υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να τηρήσει τις συμφωνίες αποκρύπτουν το γεγονός ότι αυτό μπορεί να έχει μόνο μία συνέπεια: την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Δεν λένε τι θα ακολουθήσει, με ποιο τρόπο η Ελλάδα θα ξανασταθεί στα πόδια της, δεν λένε ότι η έξοδος από την ευρωζώνη θα είναι μόνον η αρχή της φρίκης για τον ελληνικό λαό, ότι θα πληγούν χειρότερα εκείνοι που ήδη υποφέρουν περισσότερο. Ο δρόμος που ακολουθείται σήμερα είναι σκληρός, αλλά ο δρόμος εκτός ευρωζώνης θα ήταν ακόμα σκληρότερος.
Γνωρίζω σε ποιες θυσίες υποβάλλεστε καθημερινά. Μην αφήσετε να πάνε χαμένες αυτές οι θυσίες. Μην εγκαταλείψετε το σκάφος τη στιγμή ακριβώς που επιτέλους αλλάζει πορεία.
Τα σημάδια στην Ευρώπη δείχνουν αλλαγή.
Τα σημάδια στην Ευρώπη δείχνουν αλλαγή κατεύθυνσης, στροφή προς την αναπτυξιακή πολιτική!
Μην εγκαταλείψετε το σκάφος τώρα που διαφαίνεται επιτέλους ελπίδα στον ορίζοντα!
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητάει από καιρό τώρα να προστεθεί κι ένα σύμφωνο ανάπτυξης στα, αναγκαία βεβαίως, μέτρα λιτότητας. Τα μέτρα λιτότητας είναι σωστά· αλλά μόνο στον βαθμό που δεν μετατρέπονται σε μονόπλευρη προσταγή για λιτότητα και δεν πνίγουν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης. Ο δεύτερος πυλώνας, η αναπτυξιακή πολιτική, δεν επιτρέπεται να παραμεληθεί.
Τώρα το αίτημά μας για μια ισορροπία μεταξύ πολιτικής λιτότητας και αναπτυξιακής πολιτικής επιτέλους εισακούεται από εκπροσώπους των λαών της Ευρώπης:
- από τους αρχηγούς των κυβερνήσεων της ΕΕ, που θα συνέλθουν την προσεχή Τετάρτη σε σύνοδο κορυφής για την ανάπτυξη·
- από την Επιτροπή, της οποίας ο Πρόεδρος, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο υπέβαλε τώρα προτάσεις για ένα σύμφωνο ανάπτυξης·
- από τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, που ζητεί δεκαετές σχέδιο αναπτυξιακής πολιτικής·
- από τον νέο Πρόεδρο της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ, που ανήγγειλε μιαν άλλη Ευρώπη, την Ευρώπη της ανάπτυξης·
Όποιος διαβάζει τα σημεία των καιρών, βλέπει να διαφαίνεται μια αλλαγή πορείας στην Ευρώπη: στρεφόμαστε σε μια αναπτυξιακή πολιτική.
Αυτό είναι σημάδι ελπίδας για την ευρωπαϊκή οικονομία.
Είναι σημάδι ελπίδας για τους ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη, που καλούνται να επωμιστούν τις συνέπειες της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης.
Είναι σημάδι ελπίδας για τον ελληνικό λαό, που χρειάστηκε να υποστεί τόσο επώδυνες στερήσεις.
Ο ελληνικός λαός χρειάζεται αναπτυξιακές πρωτοβουλίες για την ανάκαμψη της οικονομίας, τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης και την ενίσχυση της ζήτησης, αλλά και για να μπορέσει να αποπληρώσει πιο εύκολα το τεράστιο χρέος.
Τους τελευταίους μήνες έχω τονίσει επανειλημμένα ότι πιστεύω στο μεγάλο οικονομικό δυναμικό της Ελλάδας. Επεσήμανα επανειλημμένα την ευνοϊκή γεωγραφική θέση της Ελλάδας. Η Ελλάδα μπορεί να αξιοποιήσει τη θέση της ως διασύνδεση προς άλλες δυναμικές περιφέρειες της Ευρώπης στην άμεση ανατολική και νοτιοανατολική γειτονία της.
Από την απαρχή της Αραβικής Άνοιξης πριν από ένα χρόνο, διανοίγεται ένα νέο μέλλον στη Βόρεια Αφρική. Ο Νότος της Ευρώπης είναι ο φυσικός εταίρος της. Τώρα η Ένωση καλείται να δώσει νέα πνοή στη Μεσόγειο, για να καταστεί η ελπίδα των νέων και στις δύο όχθες της Μεσογείου.
Η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει αυτές τις δυνατότητες και να διαδραματίσει, για παράδειγμα με τα λιμάνια της, κεντρικό ρόλο στο εμπόριο.
Όταν οι επιχειρήσεις δουν ότι εδώ στην Ελλάδα εξαλείφονται τα γραφειοκρατικά δεσμά, θα αρχίσουν πάλι οι ιδιωτικές επενδύσεις.
Αυτό αφορά όλως ιδιαιτέρως τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και κυρίως την ηλιακή ενέργεια, που προσφέρουν δυνατότητες για ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης.
Αξιότιμες κυρίες, αξιότιμοι κύριοι,
Εξ ονόματος των συναδέλφων μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που προωθούν καθημερινά μεταξύ των ψηφοφόρων τους σε όλη την Ευρώπη την αλληλεγγύη απέναντι στον ελληνικό λαό, που καλούνται να απαντήσουν σε δύσκολες ερωτήσεις και αμφιβολίες σε σχέση με το πακέτο βοήθειας, και ζητούν εδώ και μήνες μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία για την ανάπτυξη, σας λέω:
Ο ελληνικός λαός δεν είναι μόνος. Οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν είναι εχθροί σας· άλλα έθνη εγγυώνται για σας, με μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού τους, πιστώσεις δισεκατομμυρίων.
Στεκόμαστε στο πλευρό σας.
Θέλουμε να σας βοηθήσουμε -αφήστε μας να σας βοηθήσουμε.
Θέλουμε να αγωνιστούμε μαζί σας –αγωνιστείτε μαζί μας.
Αξιότιμες κυρίες, αξιότιμοι κύριοι,
τις τελευταίες δεκαετίες πετύχαμε στην Ευρώπη τόσο πολλά:
Πάνω στα συντρίμμια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου εκπονήσαμε ένα σχέδιο που συνδυάζει με μοναδικό τρόπο τη δημοκρατία και την ειρήνη, την ελευθερία και την αλληλεγγύη.
Καταφέραμε να δώσουν τα χέρια οι εχθροί και να γίνουν φίλοι.
Μια περιοχή που μαστιζόταν από την πείνα μετατράπηκε στην πλέον ευημερούσα κοινή αγορά στον κόσμο.
Λαοί απελευθερώθηκαν από δικτατορίες και εγκαθίδρυσαν τη δημοκρατία στα κράτη τους.
Μαζί το φτιάξαμε αυτό το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο.
Πόσα εμπόδια ξεπέρασαν οι Ευρωπαίοι και οι Ευρωπαίες τις τελευταίες δεκαετίες!
Θέλουμε να είμαστε περήφανοι γι’ αυτό που πετύχαμε. Πρέπει να αναλογιζόμαστε ότι ήμασταν πάντα δυνατοί όταν ήμασταν ενωμένοι και ενεργούσαμε με σύμπνοια. Από τις επιτυχίες του παρελθόντος οδηγούμαστε στην πεποίθηση ότι μαζί θα ξεπεράσουμε κι αυτή την καταιγίδα. Μαζί θα τα καταφέρουμε.
Σας ευχαριστώ!
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ
Αθήνα 18-05-12
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου